Houska

Pierwotnie gotycki zamek założył na początku swojego panowania król Przemysł Otokar II. Miał stać się centrum administracyjnym regionu, ale wkrótce jego funkcję przejął później założony zamek Bezděz. Zamek Houska później uzyskał ród Berków z Dubé, do których należał do 1432 roku, kiedy cały ich majątek kupił Jan Smiřický. Do tego rodu zamek należał do 1502 roku. Przebudowę na renesansowy pałac w szesnastym wieku zawdzięcza rodowi Hrzánów z Harasova, który zamieszkiwał w nim do początku siedemnastego wieku.

Później zmieniał często właścicieli. Do bardziej znanych należał też Albrecht von Wallenstein, który wykorzystywał pałac tylko jako dwór myśliwski. Houska, pomimo przebudowy na pałac, zachowała charakter twierdzy aż do wojny trzydziestoletniej, kiedy krótko była zajęta przez wojska szwedzkie. Po wojnie podjęto decyzję o zburzeniu zamku, ale w końcu rozebrano tylko mury obronne i gospodarcze podgrodzie. Od początku osiemnastego wieku pałac należał do rodu Kouniców, którzy w latach dwudziestych dziewiętnastego wieku przeprowadzili większe przebudowy w ramach remontu pałacu. W przybliżeniu sto lat później pałac ponownie przeszedł kolejną przebudowę.

Pomimo zaniku umocnień Houska należy do najlepiej zachowanych zamków Przemysła Otokara II. Pomimo zmiany dyspozycji wewnętrznej pałaców pierwotne gotyckie budowle zachowały się aż do wysokości drugiego piętra wraz z licznymi detalami architektonicznymi. Cenne są też zdobienia malarskie kaplicy zamkowej, czy też tzw. Zielonej komnaty. Ciekawostką jest skała, która jest integralną częścią całego zamku i którą można widzieć zarówno na dziedzińcu, jak też wewnątrz. Dziedziniec ma doskonałą akustykę, dlatego zamek jest ulubionym miejscem koncertów.

Zamek Houska przyciąga zwiedzających swoją tajemniczą legendą o bramie do piekła. Według legendy bramy do piekła strzeże czarny mnich. Jej dokładna lokalizacja jest jednak zagadką – niektórzy szukają jej w kaplicy, inni w studni, każdy według własnej fantazji.

Zamek udostępniono do zwiedzania dopiero w 1999 roku i dziś jest w 90 % odrestaurowany.